Egidius von Rodemacher

Rodemacher
Egidius von Rodemacher is een man die je, eens je hem ontmoet hebt, waarschijnlijk nooit meer zal vergeten. Oh, zijn zwaard slingert waarschijnlijk ergens rond en zijn schildknaap ligt te slapen, maar het zal zijn humeur niet verpesten zolang er bier, wijn of mede vloeit. Hij is zo zelden nuchter dat je je kan afvragen hoe hij ooit ridder geworden is.

 Op toernooien zorgt Egidius voor heel wat ophef doordat hij er net niet in slaagt zich aan de regels te houden. Niet dat hij een valsspeler is, maar als je de overwinning op voorhand viert, is het niet altijd zo gemakkelijk om te onthouden wanneer en tegen wie je moet vechten. Vaak is het zoeken achter Egidius.

Maar ondanks alle wijn, staat Egidius verrassend stabiel op zijn benen, al eist het benevelen van zijn geest wel z'n tol. Vechten is niet zijn specialiteit en eerlijk gezegd doet hij het ook niet zo graag. Maar als het dan toch moet, waarom er dan niet het beste van maken? Wie hem al ontmoet heeft, begrijpt me wel als ik zeg dat net dat hem zo memorabel maakt.

Het verhaal doet de ronde dat Egidius zich aan de vooravond van een veldslag zich tot laat in de nacht moed was blijven indrinken. Toen hij uiteindelijk wakker werd, was de strijd natuurlijk al lang gestreden en waren zijn strijdmakkers op de vlucht geslagen. Bij gebrek aan wijn in zijn eigen kamp is onze beste Egidius dan maar stilletjes naar het andere kamp geslopen om daar mee de overwinning gaan vieren …